تاثیر فعالیت بدنی به صورت مجازی بر کیفیت زندگی بیماران کرونا در دوران قرنطینه خانگی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 رفتار حرکتی، دانشگاه تبریز، ایران

2 ستادیار بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

10.22080/jsmb.2024.20126.3472

چکیده

با توجه به این موضوع که بیماری کووید-19 یک بیماری تازه و ناشناخته است و طی چند ماه اخیر پس از شیوع بیماری، درمان و واکسن موثر برای این بیماری پیدا نشده است، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر فعالیت بدنی به صورت مجازی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به کووید -19 در دوران قرنطینه خانگی می‌باشد.

روش‌شناسی

در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر جامعه پژوهش شامل 120 نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستان ولیعصر تبریز با نتیجه تست کووید-19 مثبت بود که با تشخیص پزشک متخصص نیاز به بستری شدن در بیمارستان نداشته و جهت گذراندن دوران نقاهت حداقل 14 روزه راهی قرنطینه خانگی شدند. سپس آزمودنی‌ها به صورت تصادفی ساده و در دسترس در دو گروه تجربی (22 نفر) با میانگین و انحراف استاندارد سنی 37/10±1/38 سال، و کنترل (24 نفر) با میانگین و انحراف استاندارد سنی 6/9±1/40 سال، قرار گرفتند در ادامه گروها از نظر سن، جنسیت، وزن و علایم بیماری تا حد امکان همگن‌سازی شدند. برای سنجش کیفیت زندگی از پرشسنامه وار و شریون (SF-36) استفاده شد. گروه تجربی در 14 جلسه 30 الی 60 دقیقه‌ای‌ از طریق واتس‌آپ در تمرینات ورزشی مجازی شرکت کردند. در نهایت برای بررسی تفاوت‌های احتمالی بین گروه‌ تجربی و کنترل از آمار استباطی تی ‌زوجی و تی‌ مستقل در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده شد.

یافته‌ها

نتایج نشان دهندة تاثیر معنی‌دار فعالیت بدنی به صورت مجازی در افزایش میزان سلامت عمومی، عملکرد جسمانی، خستگی یا نشاط، سلامت روانی، کاهش محدویت‌های ایفای نقش به دلایل عاطفی و درد بدنی بود. ولی در متغیرهای محدویت‌های ایفای نقش به دلایل جسمانی و عملکرد اجتماعی تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری

می‌توان نتیجه‌گیری کرد که فعالیت بدنی منظم از طریق مکانیسم‌های فیزیولوژیکی، هورمونی و شناختی ممکن است اکثر فاکتورهای کیفیت زندگی افزایش داده و باعث افزایش سلامت روانی و جسمانی شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار